L-arginina lub inhibitory fosfodiesterazy 5

Zaburzenia erekcji/ zaburzenia potencji występują w każdej grupie wiekowej, ale gwałtownie wzrastają po 40 roku życia, tak że dotyczy to około 30% 60-latków i około 50% 70-latków. O ile w wieku poniżej 40 lat odpowiadają głównie przyczyny psychologiczne/funkcjonalne w sensie lęku przed porażką, któremu towarzyszy wzmożony ton współczulnego układu nerwowego i zwiększone wydzielanie adrenaliny, o tyle w wyższym wieku są to głównie przyczyny organiczne, takie jak zaburzenia krążenia lub drenażu (przeciek żylny/niewydolność cieśni). U 20-30% mężczyzn rolę odgrywają również zaburzenia hormonalne, takie jak niedobór testosteronu (hipogonadyzm) lub rzadziej nadprodukcja prolaktyny (hiperprolaktynemia). Ponieważ zaburzenia erekcji u osób po 40. roku życia są często pierwszym objawem choroby naczyniowej grożącej zawałem serca lub udarem mózgu, zawsze należy postawić precyzyjną diagnozę zaburzeń erekcji. Opcje terapeutyczne zależą od wyników diagnostyki i obejmują doustną farmakoterapię, taką jak L-arginina lub inhibitory fosfodiesterazy 5. Terapia autoiniekcyjna ciał jamistych lub terapia przezcewkowa z użyciem substancji wazoaktywnych są kolejnymi bardziej inwazyjnymi alternatywami farmakoterapii, natomiast terapia próżniowa i implanty prącia (protezy prącia) stanowią koniec kaskady terapeutycznej w przypadku zaburzeń potencji. Zupełnie nową, dającą duże nadzieje i nieinwazyjną terapią jest terapia penisa niskoenergetyczną falą uderzeniową.

Ogólna diagnostyka laboratoryjna

Ogólna diagnostyka laboratoryjna: U wszystkich mężczyzn z długotrwałymi zaburzeniami potencji zaleca się w każdym przypadku oznaczenie następujących wartości krwi: Lipidy we krwi (cholesterol wraz z cholesterolem LDL i HDL oraz trójglicerydy), cukier we krwi (glukoza), a jeśli jest on podwyższony lub znana jest cukrzyca, także tzw. wartość HbA1C, aby móc oszacować średnioterminową kontrolę cukru we krwi. Spośród wartości hormonalnych w każdym przypadku należy oznaczyć wartości testosteronu i prolaktyny. W zależności od wywiadu lekarskiego i chorób towarzyszących zalecane są bardziej szczegółowe analizy hormonalne i inne analizy laboratoryjne. W centrum zainteresowania diagnostyki urologicznej znajduje się tzw. badanie funkcji erekcji z użyciem leków wazoaktywnych (np. prostaglandyna E1 lub papaweryna/fentolamina). Substancja wazoaktywna jest wstrzykiwana ultracienką igłą w praktycznie bezbolesnym zabiegu, który zwykle prowadzi do usztywnienia penisa po 5-10 minutach, pod warunkiem, że nie ma poważnej organicznej przyczyny zaburzeń potencji. Jednocześnie wizualizuje się wówczas tętnice prącia za pomocą kolorowego Dopplera lub urządzenia duplex i mierzy się tzw. prędkość szczytową przepływu skurczowego (PSV), jak również wskaźnik oporu naczyniowego (RI) w tętnicach jamistych głębokich, przy czym wartości PSV