Pacjenci z ryzykiem Alzheimera mogą odnieść korzyści z diety śródziemnomorskiej keto, badanie pokazuje zmiany mikrobiomu jelitowego

W najnowszym badaniu opublikowanym w Journal of the Alzheimer's Association (AA), naukowcy sprawdzili wpływ niskowęglowodanowej, zmodyfikowanej śródziemnomorskiej diety ketogenicznej (MMKD) na mikrobiom jelitowy i metabolom pacjentów zagrożonych chorobą Alzheimera (AD). Chociaż patologia AD obejmuje kilka zmian systemowych, dysregulacja metaboliczna jest podstawową zmianą obserwowaną w AD. Jednak identyfikacja metabolitów związanych z chorobą Alzheimera nie jest jednoznaczna, ponieważ jej sygnatury metaboliczne różnią się w zależności od płci i genotypu apolipoproteiny E (APOE). Badania wykazały korelację pomiędzy występowaniem AD a metabolitami, takimi jak ciało ketonowe β-hydroksymaślan, walina i aceton. Dodatkowo, triglicerydy są powiązane z łagodnymi zaburzeniami poznawczymi (MCI) i początkiem AD. Co ciekawe, odkrycie osi jelito-mózg (GBA) doprowadziło do zbadania zmienionego mikrobiomu jelitowego w AD. Kwasy żółciowe są odpowiedzialne za eliminację cholesterolu w mózgu, którego nagromadzenie może prowadzić do encefalopatii wątrobowej, choroby wątroby zwiększającej ryzyko rozwoju AD. Ponieważ mikrobiota jelitowa przekształca kwasy żółciowe, jest to kolejny fascynujący obszar w badaniach nad AD. Wątkiem jednoczącym mikrobiom jelitowy, stan neurokognitywny i zaburzenia metaboliczne jest ich związek z dietą. W poprzednim badaniu naukowcy zaobserwowali, że MMKD zwiększył poziom amyloidu β 42 (Aβ42), a zmniejszył poziom tau w płynie mózgowo-rdzeniowym (CSF). Zwiększył również poziom hemoglobiny A1c (Hb1Ac), insuliny i triglicerydów u pacjentów z MCI. Dodatkowo, pacjenci ci wykazywali zwiększoną perfuzję mózgową i wychwyt ketonów, oba metryki funkcji mózgu. Co więcej, MMKD znacząco wpłynął na populacje mikrobiomu jelitowego, w tym mikobiomu i metabolitów stolca. Na przykład, MMKD zwiększyła względną obfitość taksonów bakteryjnych Enterobacteriaceae, Akkermansia, itp. oraz gatunków grzybów Agaricus i Mrakia u pacjentów z MCI. Metabolicznie, dieta ta była związana ze zwiększoną ilością maślanu i propionianu w stolcu. W obecnym badaniu naukowcy wykorzystali sekwencjonowanie metagenomiczne typu shotgun i metabolomikę do badania tych samych próbek pacjentów, które były używane w poprzednim badaniu. Pomogło im to w dalszej charakterystyce złożonego związku pomiędzy dietą, statusem poznawczym, a mikrobiomem jelitowym i metabolomem pacjentów z MCI i osób normalnych poznawczo (CN). Wyodrębnili kwas dezoksyrybonukleinowy (DNA) do sekwencjonowania metagenomicznego i metabolity do analizy metodą nieukierunkowanej tandemowej spektrometrii mas (MS/MS). Zespół wykorzystał wytyczne National Institute on Aging (NIA)-AA do klinicznego wykrywania pacjentów z MCI oraz kryteria AD Neuroimaging Initiative (ADNI) do identyfikacji pacjentów z CN. Ponadto, zastosowali randomizowany projekt krzyżowy i pozwolili wszystkim uczestnikom spożywać albo MMKD lub niskotłuszczową dietę American Heart Association (AHAD) przez sześć tygodni, czyli dietę kontrolną. Po sześciotygodniowym wypłukaniu, uczestnicy ci spożywali drugą dietę przez sześć tygodni. Następnie badacze szeroko ocenili mikrobiom, foodome, i metabolom stowarzyszenia z dietą i stanem poznawczym poprzez redukcję wymiarowości. Uaktualnili tę metodę i wykorzystali bayesowską regresję inferencyjną, aby odczytać konkretne mikroby, pokarmy i metabolity związane z dietą, stanem poznawczym lub obydwoma. Wreszcie, zespół zebrał próbki stolca od uczestników przy rozpoczęciu i zaprzestaniu każdej interwencji dietetycznej i sześć tygodni po zmyciu diety podjętej później. Kohorta badawcza obejmowała 23 dorosłych uczestników, z których 20 ukończyło pełną interwencję. Autorzy stwierdzili wyższą względną obfitość Akkermansia sp. na MMKD niż AHAD oraz podobny wzrost względnej obfitości Dialister i Bacteriodes sp. w grupach CN vs MCI. Dodatkowo wykryto, że wiele podgatunków Akkermansia muciniphila było wzbogaconych na MMKD, ale nie AHAD. Wśród osób z CN na MMKD wzbogacony był Dialister invisus oraz wiele szczepów Bacteriodes fragilis. Ponieważ dieta ta poprawia metabolizm i wrażliwość na insulinę, wzbogacenie Akkermansia muciniphila nie było specyficznie związane ze składem diety. Mogła zostać wzbogacona, aby poprawić regulację metaboliczną związaną z wrażliwością na insulinę. Stosunek Alistipes sp. CAG:514 do Bifidobacterium adolescentis był znacząco różny pomiędzy grupami MCI i CN, ale po rozpoczęciu AHAD, a nie MMKD, podkreślając, że interwencja dietetyczna może zmienić mikrobiom i metabolity/cząsteczki sygnalizacyjne. Ta obserwacja była specyficzna dla uczestników z zaburzeniami poznawczymi, co sugeruje, że osoby w całym spektrum poznawczym mogą różnie reagować na interwencje wpływające na mikrobiom. Ponadto autorzy zauważyli, że osoby APOE4-dodatnie miały więcej mikrobów jelitowych syntetyzujących GABA i odpowiednio więcej GABA w płynie mózgowo-rdzeniowym. Bezpośrednie implikacje tych zmian jelitowych na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) pozostają niejasne. Potrzebne są przyszłe badania oceniające mikrobiom u pacjentów z zaburzeniami poznawczymi i jego modyfikację przez interwencję. Wyraźnie widać, że dysfunkcja GABA w jelitach i mózgu prawdopodobnie występuje inaczej, zwłaszcza we wcześniejszych stadiach AD badanych w tym badaniu. Zauważmy, że Alistipes syntetyzują kwas gamma-aminomasłowy (GABA); AHAD prawdopodobnie zwiększa produkcję GABA u pacjentów z MCI poprzez zwiększenie ilości produkujących GABA Alistipes sp. Z drugiej strony, MMKD reguluje produkcję GABA zarówno u osób z MCI, jak i CN poprzez zwiększenie względnej ilości regulujących GABA Akkermansia muciniphila. Kwasy żółciowe regulują metabolizm cholesterolu. Autorzy znaleźli specyficzne dla MMKD związki między mikrobami zawierającymi hydrolazę soli żółciowych (BSH) a niektórymi kwasami żółciowymi. Nie zaobserwowali jednak specyficznych dla diety związków między szerszymi klasyfikacjami kwasów żółciowych. Tak więc, zawartość tłuszczu w diecie lub status poznawczy jednostki najprawdopodobniej nie miał wpływu na kategorie kwasów żółciowych, np. niesprzężone i sprzężone kwasy żółciowe.

Nowy model statystyczny może pomóc lekarzom poprawić wyniki tonsillectomii dziecięcej

Naukowcy prowadzeni przez zespół z UT Southwestern Medical Center stworzyli model statystyczny w celu określenia norm dla typowych, wysokich lub niskich wskaźników krwawienia po tonsillektomii dziecięcej. Odkrycia, opublikowane w JAMA Otolaryngology-Head & Neck Surgery, mogą pomóc lekarzom i szpitalom poprawić wyniki trzeciej najczęstszej chirurgii dziecięcej w USA. W 2019 roku Fundacja American Academy of Otolaryngology-Head and Neck Surgery wydała zaktualizowane wytyczne dotyczące migdałków dziecięcych, w których zalecono, aby chirurdzy samodzielnie monitorowali wskaźniki krwawienia swoich pacjentów po tych procedurach. Ron Mitchell, profesor Otolaryngologii i Chirurgii Głowy i Szyi w UTSW oraz szef Otolaryngologii Dziecięcej, był głównym autorem tych wytycznych oraz obecnego badania. Chociaż powikłania po tonsillektomii są rzadkie, dr Johnson powiedział, że nadmierne krwawienie jest jednym z najczęstszych i jest często uważane za czynnik w bardzo niewielu zgonów związanych z tą operacją. Zmiana wytycznych była znaczącym krokiem w kierunku poprawy bezpieczeństwa tonsillektomii, powiedział, ale lekarze napotkali znaczącą przeszkodę w ich skutecznym stosowaniu. Nie istniały żadne standardy informujące lekarzy, czy ich osobiste lub instytucjonalne wskaźniki krwawienia są uważane za normalne, wysokie czy niskie. Aby opracować standardy prawdopodobieństwa, dr Johnson i jego koledzy zebrali dane z bazy danych Pediatric Health Information System, prowadzonej przez Children's Hospital Association, która zawiera niezidentyfikowane informacje o pacjentach obejmujące pobyty w szpitalach, operacje ambulatoryjne, wizyty na oddziale ratunkowym i dane pacjentów z oddziałów obserwacyjnych z ponad 49 szpitali dziecięcych w USA, działających na zasadzie not-for-profit. Badaczy interesowały przede wszystkim dane dotyczące pacjentów, którzy zgłosili się na oddział ratunkowy lub zostali ponownie przyjęci do szpitala z powodu krwawienia po tonsillektomii - co jest oznaką, że ich krwawienie po zabiegu zostało uznane za nadmierne. Badacze zebrali dane demograficzne dotyczące tych pacjentów, a także historie medyczne. Po stratyfikacji wskaźników krwawienia dla tych instytucji na percentyle, zespół stwierdził, że mediana prawdopodobieństwa krwawienia wśród wszystkich pacjentów wynosiła 1,97%. Najniższy wskaźnik wynosił nieco ponad 1%, a najwyższy, w 99. percentylu, wynosił 6,4%. Zmienne związane ze zwiększonym wskaźnikiem krwawienia po tonsillektomii obejmowały wiek młodzieńczy (powyżej 12 lat), latynoskie pochodzenie etniczne, zamieszkiwanie w stosunkowo zamożnym ZIP oraz otyłość. Dr Johnson podkreślił, że badanie nie uwzględniało techniki chirurgicznej ani wielu dostępnych narzędzi do wykonywania tonsillektomii. Różne szkolenia chirurgów mogą również wpływać na wyniki, zmienna, która jest trudna do uchwycenia, powiedział. Dr Johnson podkreślił jednak, że technika może nie być winna wyższym wskaźnikom krwawienia, ponieważ wiele czynników poza kontrolą chirurga przyczynia się do ryzyka, w tym wiek pacjenta lub inne choroby współistniejące. "Ten model stanowi przydatny punkt wyjścia, aby pomóc chirurgom krytycznie spojrzeć na ich własne wskaźniki krwawienia i pomóc im zrozumieć, dlaczego to powikłanie może wystąpić" - powiedział dr Johnson. Inni badacze UTSW, którzy przyczynili się do tego badania to Dylan R. Beams, Stephen R. Chorney, Yann-Fuu Kou, Felicity Lenes-Voit, Seckin Ulualp i Christopher Liu. Dr Johnson posiada tytuł profesora otolaryngologii dziecięcej im. Beth i Marvina C. "Cub" Culbertsona. Pełni również funkcję dyrektora Kliniki Pediatrii Głosu/FEES w Children's Medical Center w Dallas. Dr Mitchell pełni funkcję Williama Becknera, M.D., Distinguished Chair in Otolaryngology. Badanie zostało sfinansowane przez Beth i Marvina "Cub" Culbertson Endowment w UTSW's Department of Otolaryngology-Head and Neck Surgery.