Łysienie plackowate jest częstym zaburzeniem autoimmunologicznym, które często powoduje nieprzewidywalną utratę włosów. Dotyka około 6,8 miliona ludzi w Stanach Zjednoczonych i 147 milionów ludzi na całym świecie. W większości przypadków włosy wypadają w małych łatkach wielkości ćwierćdolarówki. Może to być tylko kilka łatek, ale łysienie plackowate może dotyczyć szerszych obszarów skóry głowy. Jeśli występuje całkowita utrata włosów na skórze głowy, lekarze diagnozują łysienie całkowite (alopecia totalis). W przypadku utraty włosów na całym ciele, stan ten nazywa się alopecia universalis. Łysienie może dotknąć każdego, niezależnie od wieku, płci czy rasy, choć większość przypadków rozwija się przed 30 rokiem życia. W tym artykule przyjrzymy się przyczynom i objawom łysienia plackowatego, jego diagnozie i potencjalnym sposobom leczenia. Obecnie nie ma lekarstwa na łysienie plackowate, choć istnieją pewne formy leczenia, które mogą być sugerowane przez lekarzy, aby pomóc włosom szybciej odrastać. Najczęstszą formą leczenia łysienia plackowatego jest stosowanie kortykosteroidów, silnych leków przeciwzapalnych, które mogą tłumić układ odpornościowy. Są one najczęściej powszechnie podawane poprzez miejscowe zastrzyki, miejscowe stosowanie maści lub doustnie. Inne leki, które mogą być przepisane, które albo promują wzrost włosów lub wpływają na układ odpornościowy to Minoxidil, Anthralin, SADBE i DPCP. Chociaż niektóre z nich mogą pomóc w odrastaniu włosów, nie mogą zapobiec tworzeniu się nowych łysych plam. Zastosowanie fotochemoterapii jest poparte niektórymi badaniami i stanowi potencjalną alternatywę dla pacjentów, którzy nie mogą lub nie chcą stosować terapii systemowych lub inwazyjnych. Poza aspektem estetycznym, włosy zapewniają pewien stopień ochrony przed czynnikami zewnętrznymi. Osoby z łysieniem plackowatym, którym brakuje ochronnych właściwości włosów, mogą chcieć: Nosić krem z filtrem, jeśli są narażone na działanie promieni słonecznych. Nosić okulary, aby chronić oczy przed słońcem i zanieczyszczeniami, przed którymi normalnie bronią brwi i rzęsy. Używać nakryć głowy, takich jak kapelusze, peruki i szaliki, aby chronić głowę przed słońcem lub utrzymywać ją w cieple. Używaj maści wewnątrz nosa, aby utrzymać wilgoć w błonach i chronić przed organizmami, które normalnie są zatrzymywane przez włosy w nozdrzach. Łysienie plackowate nie powoduje bezpośrednio choroby, ani nie jest zaraźliwe. Może być jednak trudne do zaadaptowania pod względem emocjonalnym. Dla wielu osób łysienie plackowate jest chorobą traumatyczną, która wymaga leczenia ukierunkowanego na emocjonalny aspekt utraty włosów, jak również na samą utratę włosów. Grupy wsparcia i poradnictwo są dostępne dla ludzi, aby podzielić się swoimi myślami i uczuciami oraz omówić wspólne reakcje psychologiczne na ten stan. Niektórzy porównują łysienie plackowate do bielactwa, autoimmunologicznej choroby skóry, w której organizm atakuje komórki produkujące melaninę, co prowadzi do powstania białych plam. Badania sugerują, że te dwa schorzenia mogą mieć podobną patogenezę, z podobnymi typami komórek odpornościowych i cytokin napędzających choroby oraz wspólnymi genetycznymi czynnikami ryzyka. W związku z tym wszelkie nowości w leczeniu lub zapobieganiu jednej z tych chorób mogą mieć wpływ na drugą. Istniała garstka udokumentowanych przypadków, w których leczenie łysienia plackowatego przy użyciu difencypronu (DCP), środka uczulającego na kontakt, doprowadziło do rozwoju bielactwa. Wstępne badania na zwierzętach wykazały, że kwercetyna, naturalnie występujący bioflawonoid znajdujący się w owocach i warzywach, może chronić przed rozwojem łysienia plackowatego i skutecznie leczyć istniejącą utratę włosów. Zanim ludzie będą mogli uznać kwercetynę za lek na łysienie plackowate, naukowcy muszą przeprowadzić więcej badań. Stan ten występuje, gdy białe krwinki atakują komórki mieszków włosowych, powodując ich kurczenie się i drastyczne spowolnienie produkcji włosów. Nie wiadomo dokładnie, co powoduje, że układ odpornościowy organizmu atakuje mieszki włosowe w ten sposób. Chociaż naukowcy nie są pewni, dlaczego dochodzi do tych zmian, wydaje się, że w grę wchodzi genetyka, ponieważ łysienie plackowate jest bardziej prawdopodobne u osoby, której bliski członek rodziny cierpi na tę chorobę. Jedna na pięć osób cierpiących na tę chorobę ma członka rodziny, u którego również rozwinęło się łysienie plackowate. Inne badania wykazały, że wiele osób z rodzinną historią łysienia plackowatego ma również osobistą lub rodzinną historię innych zaburzeń autoimmunologicznych, takich jak atopia, zaburzenie charakteryzujące się tendencją do bycia hiperalergicznym, zapalenie tarczycy i bielactwo. Pomimo tego, co wielu ludzi myśli, istnieje bardzo mało dowodów naukowych na poparcie poglądu, że łysienie plackowate jest spowodowane przez stres. Ekstremalne przypadki stresu mogą potencjalnie wywołać ten stan, ale większość najnowszych badań wskazuje na przyczynę genetyczną.
