Niezdolność penisa do uzyskania erekcji

Niezdolność penisa do uzyskania erekcji lub niewystarczający czas trwania erekcji nazywany jest zaburzeniami erekcji (ED). Zaburzenia erekcji, które trwają przez kilka miesięcy i uniemożliwiają odbycie stosunku z partnerem, są rozpoznaną chorobą. Może występować jako izolowana choroba (np. prącia) lub jako konsekwencja innego zaburzenia zdrowotnego, np. cukrzycy (choroby cukrowej), nadciśnienia lub jako objaw starości. Całkowita liczba dotkniętych chorobą mężczyzn w Niemczech szacowana jest na około 3 do 5 milionów. Pobudzenie seksualne może wystąpić na wiele różnych sposobów: poprzez dotyk, bodźce optyczne lub akustyczne czy fantazje. To pobudzenie jest przewodzone poprzez impulsy nerwowe z mózgu (nucleus paraventricularis) poprzez rdzeń kręgowy do prącia. Tam pewne substancje posłańcze powodują rozluźnienie komórek mięśniowych w tkance erekcyjnej i naczyniach krwionośnych penisa. Dzięki temu krew szybciej napływa do ciał jamistych. W związku ze zwiększającym się przepływem krwi wzrasta ciśnienie w ciałach jamistych i dociska osłonę ciał jamistych do otaczających je drenujących naczyń krwionośnych. Jednocześnie zmniejsza to wypływ krwi z penisa, co skutkuje erekcją. Zaburzenia erekcji mogą być spowodowane przez wiele różnych czynników. Upośledzenie psychiki, układu nerwowego lub krwionośnego albo, bardzo rzadko, zaburzenia hormonalne mogą prowadzić do zaburzonej erekcji. Często jednak przyczyną zaburzeń erekcji jest bezpośrednie uszkodzenie samej tkanki erekcyjnej. Badania nad przyczynami zaburzeń erekcji wykazały, że w wielu przypadkach w grę wchodzi kilka z tych przyczyn. Ponieważ zaburzenia potencji mogą być wynikiem wcześniej niewykrytej, poważnej choroby, przed rozpoczęciem leczenia zawsze należy przeprowadzić badanie lekarskie. Lekarz musi również rozważyć, czy pewne rodzaje leczenia są możliwe dla danej osoby dotkniętej chorobą, czy też nie powinny być stosowane ze względu na możliwe skutki uboczne. Wymaga to dokładnego wypytania i zbadania pacjenta. Istnieje wiele nowoczesnych alternatyw dostępnych dzisiaj w leczeniu zaburzeń erekcji. O tym, która z nich jest odpowiednia dla danego pacjenta, należy zdecydować indywidualnie. Podsumowując, można powiedzieć, że intensywne badania z ostatnich dwóch dekad znacznie poszerzyły spektrum możliwości leczenia zaburzeń erekcji. Dziś zaburzenia erekcji można leczyć różnie, często specyficznie, w zależności od ich przyczyny. W tym celu dostępne są różnorodne zabiegi psychologiczne, lecznicze, objawowe, a w końcu także chirurgiczne.

Kobiety szczególnie często zgłaszają utratę libido

Uderzające jest to, że kobiety szczególnie często zgłaszają utratę libido. Mężczyźni mogą zawsze i wszędzie, a kobiety po prostu, no cóż, nie mogą? Czy ten banał faktycznie nie jest już od dawna przestarzały? Niskie libido u kobiet jest uważane za najczęstszy problem seksualny. Badanie z 2016 roku przeprowadzone wśród 6 669 brytyjskich kobiet i 4 839 mężczyzn w wieku od 14 do 74 lat wykazało, że 15 procent mężczyzn i 34,2 procent kobiet nie miało ochoty na seks w swoim partnerstwie przez co najmniej trzy miesiące. Ale tło jest złożone i od tego czasu obalono, że kobiety naturalnie odczuwają mniejsze pożądanie seksualne niż mężczyźni. "Są badania, które pokazują, że to kobiety są płcią bardziej pożądliwą. Kobiety reagują szybko i na wiele więcej bodźców. To zupełnie pokręcona historia: z natury kobiety potrafią natychmiast się zmoczyć i być wręcz pożądliwe" - wyjaśnia seksuolog i autorka bestsellerów Ann-Marlene Henning. Dlaczego jednak w takim razie tak wiele kobiet zgłasza awersję seksualną? Po pierwsze, istnieją oczywiste przyczyny, takie jak zabójczy dla żądzy stres: W rodzinach niestety nadal to głównie kobiety muszą jednocześnie zajmować się dziećmi, gospodarstwem domowym i pracą zawodową i to one są obciążone wszystkimi pracami opiekuńczymi. Logicznie rzecz biorąc, kiedy myśli zwracają się ku niezapłaconym rachunkom lub kolejnemu projektowi szkoły artystycznej, jest mało czasu na zajmowanie się własnym pragnieniem seksualnym. Często utrata libido może mieć również podłoże psychologiczne. Oprócz stresu, za czynniki sprzyjające niechęci seksualnej uznaje się także np. depresję, lęk czy przewlekłe wyczerpanie (zespół zmęczenia). Ale są też przyczyny organiczne lub hormonalne, które stoją za niechęcią seksualną u kobiet. Jeśli kobieta ma niedobór męskich hormonów płciowych (androgenów), ma to negatywny wpływ na jej libido. Może to być spowodowane np. przyjmowaniem tabletek antykoncepcyjnych: Estrogen zawarty w pigułce tworzy w wątrobie SHBG (Sexual Hormone Binding Globulins), który wiąże testosteron i tym samym obniża libido. Kobiety, które przechodzą menopauzę, również często cierpią na niedobór androgenów. Po menopauzie jajniki nie produkują już tak dużo testosteronu, a ochota na seks spada. Podobne doświadczenia mogą mieć kobiety, które miały usunięte jajniki. Henning jest jednak przekonany, że wszystkie te czynniki rzadko są przyczyną awersji seksualnej. "Nikt nie jest odrętwiały, a posiadanie jakiegokolwiek pragnienia jest bardzo rzadkie. Jeśli ciało jest zdrowe, komórki i połączenia nerwowe są w porządku - a to tylko w niezwykle rzadkich przypadkach nie ma miejsca - to kobieta może odczuwać pożądanie." Ekspert jest przekonany, że niechęć seksualna u kobiet to powszechny mit. Twierdzi, że to przede wszystkim społeczeństwo i wychowanie, ukształtowane przez przestarzałe wzorce, utrudniają kobietom kontakt ze swoim pożądaniem.