Zaburzenia erekcji są problemem ogólnoświatowym

Zaburzenia erekcji (ED) to niezdolność mężczyzny do osiągnięcia wystarczającej sztywności erekcji do penetracji pochwy i pomyślnego zakończenia stosunku płciowego. Wyniki badań przeprowadzonych w USA w latach 1987-1989 (tzw. Massachusetts Male Aging Study) wykazały, że ponad 50% wszystkich amerykańskich mężczyzn w wieku od 40 do 70 lat skarżyło się na zaburzenia erekcji o różnym nasileniu, przy czym 34% tych mężczyzn zgłaszało ciężką lub umiarkowaną dysfunkcję. Zaburzenia erekcji są problemem ogólnoświatowym i dotyczą zarówno wysoko rozwiniętych krajów uprzemysłowionych, jak i tzw. krajów cywilizowanych. Zaburzenia erekcji są znacznie częstsze u diabetyków, pacjentów z wysokim ciśnieniem krwi, chorobą wieńcową, wysokim poziomem cholesterolu i intensywnym używaniem nikotyny. O ile w przeszłości uważano, że zaburzenia erekcji w ponad 90% przypadków są spowodowane czynnikami psychologicznymi, o tyle obecnie nowoczesne metody badawcze wskazują, że u większości (60-80%) impotentów za niepowodzenia w łóżku odpowiadają czynniki organiczne, a w szczególności zaburzenia krążenia tkanki erekcyjnej spowodowane często uogólnioną chorobą naczyniową. W tym kontekście różnym autorom udało się w ostatnich latach udowodnić, że występowaniu zaburzeń potencji bardzo często towarzyszy jednoczesna choroba naczyń wieńcowych (zagrażający zawał serca), przy czym choroba naczyń wieńcowych jest często nieznana pacjentowi, ponieważ nie doprowadziła jeszcze do objawów klinicznych (słowo kluczowe: Erectile Dysfunction = Endothelial Dysfunction). Badanie przedstawione na Światowym Kongresie Międzynarodowego Towarzystwa Medycyny Seksualnej (ISSM) w Buenos Aires w 2004 roku wykazało, że zaburzenia erekcji występują średnio 2 lata przed chorobą wieńcową lub zawałem serca (Montorsi, P. et al, J Sexual Medicine 1, Suppl. 1,73 Abstr. MP39, 2004). Oznacza to, że wielu pacjentów z zaburzeniami erekcji ma również chorobę wieńcową, nie wiedząc o tym, a zatem impotent ma znacznie wyższe ryzyko zawału serca i udaru mózgu. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy w wykonanej przez urologa diagnostycznej kolorowej sonografii dopplerowskiej / duplexowej naczyń prącia stwierdzono zaburzenia krążenia tętniczego (szczytowa prędkość przepływu w tętnicach jamistych

L-arginina lub inhibitory fosfodiesterazy 5

Zaburzenia erekcji/ zaburzenia potencji występują w każdej grupie wiekowej, ale gwałtownie wzrastają po 40 roku życia, tak że dotyczy to około 30% 60-latków i około 50% 70-latków. O ile w wieku poniżej 40 lat odpowiadają głównie przyczyny psychologiczne/funkcjonalne w sensie lęku przed porażką, któremu towarzyszy wzmożony ton współczulnego układu nerwowego i zwiększone wydzielanie adrenaliny, o tyle w wyższym wieku są to głównie przyczyny organiczne, takie jak zaburzenia krążenia lub drenażu (przeciek żylny/niewydolność cieśni). U 20-30% mężczyzn rolę odgrywają również zaburzenia hormonalne, takie jak niedobór testosteronu (hipogonadyzm) lub rzadziej nadprodukcja prolaktyny (hiperprolaktynemia). Ponieważ zaburzenia erekcji u osób po 40. roku życia są często pierwszym objawem choroby naczyniowej grożącej zawałem serca lub udarem mózgu, zawsze należy postawić precyzyjną diagnozę zaburzeń erekcji. Opcje terapeutyczne zależą od wyników diagnostyki i obejmują doustną farmakoterapię, taką jak L-arginina lub inhibitory fosfodiesterazy 5. Terapia autoiniekcyjna ciał jamistych lub terapia przezcewkowa z użyciem substancji wazoaktywnych są kolejnymi bardziej inwazyjnymi alternatywami farmakoterapii, natomiast terapia próżniowa i implanty prącia (protezy prącia) stanowią koniec kaskady terapeutycznej w przypadku zaburzeń potencji. Zupełnie nową, dającą duże nadzieje i nieinwazyjną terapią jest terapia penisa niskoenergetyczną falą uderzeniową.