Ogólna diagnostyka laboratoryjna

Ogólna diagnostyka laboratoryjna: U wszystkich mężczyzn z długotrwałymi zaburzeniami potencji zaleca się w każdym przypadku oznaczenie następujących wartości krwi: Lipidy we krwi (cholesterol wraz z cholesterolem LDL i HDL oraz trójglicerydy), cukier we krwi (glukoza), a jeśli jest on podwyższony lub znana jest cukrzyca, także tzw. wartość HbA1C, aby móc oszacować średnioterminową kontrolę cukru we krwi. Spośród wartości hormonalnych w każdym przypadku należy oznaczyć wartości testosteronu i prolaktyny. W zależności od wywiadu lekarskiego i chorób towarzyszących zalecane są bardziej szczegółowe analizy hormonalne i inne analizy laboratoryjne. W centrum zainteresowania diagnostyki urologicznej znajduje się tzw. badanie funkcji erekcji z użyciem leków wazoaktywnych (np. prostaglandyna E1 lub papaweryna/fentolamina). Substancja wazoaktywna jest wstrzykiwana ultracienką igłą w praktycznie bezbolesnym zabiegu, który zwykle prowadzi do usztywnienia penisa po 5-10 minutach, pod warunkiem, że nie ma poważnej organicznej przyczyny zaburzeń potencji. Jednocześnie wizualizuje się wówczas tętnice prącia za pomocą kolorowego Dopplera lub urządzenia duplex i mierzy się tzw. prędkość szczytową przepływu skurczowego (PSV), jak również wskaźnik oporu naczyniowego (RI) w tętnicach jamistych głębokich, przy czym wartości PSV

Opublikowane 3 lata temu w Anglii badanie na ponad 100 mężczyznach

Ponadto ta sama grupa autorów była w stanie wykazać, że 26% kobiet z dysfunkcją seksualną miało również chorobę wieńcową, a u 83% tych kobiet dysfunkcja seksualna wystąpiła przed zawałem serca lub dusznicą bolesną. W 5-10% wystąpienie zaburzeń erekcji może być również wskazaniem na nieznaną wcześniej cukrzycę lub zbliżającą się cukrzycę. Opublikowane 3 lata temu w Anglii badanie na ponad 100 mężczyznach, którzy konsultowali się z urologiem wyłącznie z powodu zaburzeń erekcji, wykazało, że u 17% tych pacjentów albo już występowała cukrzyca, albo mężczyźni ci mieli znacznie zwiększone ryzyko rozwoju cukrzycy w ciągu najbliższych 5 lat z powodu podwyższonego poziomu glukozy we krwi na czczo. Ponadto wiele badań epidemiologicznych wykazało, że większość mężczyzn skarżących się na zaburzenia potencji cierpi również na zaburzenia lipometaboliczne, a zwłaszcza podwyższony poziom cholesterolu i cholesterolu LDL, które są najgroźniejszymi prekursorami miażdżycy, a tym samym zwężenia naczyń krwionośnych. Nasze własne badania na ponad 10 000 pacjentów w ciągu ostatnich 20 lat wykazały, że u 70% czynniki organiczne były częściowo odpowiedzialne za wystąpienie impotencji, przy czym w szczególności stwierdzono zaburzenia krążenia tętniczego, uszkodzenie funkcji tkanki erekcyjnej z nadmiernie szybkim odpływem krwi oraz zaburzenia funkcji nerwowych. Oprócz wymienionych czynników organicznych, czynniki psychologiczne w sensie lęku przed porażką również odgrywają rolę u prawie wszystkich mężczyzn z zaburzeniami erekcji. Dysfunkcja wenookluzyjna to zaburzenie czynnościowe mięśni gładkich tkanki erekcyjnej, polegające na tym, że nie mogą się one całkowicie rozluźnić, a tym samym nie uszczelniają prawidłowo tkanki erekcyjnej od wewnątrz. Prowadzi to do zwiększonego, przedwczesnego odpływu krwi z tkanki erekcyjnej do krwiobiegu (strzałki), dzięki czemu erekcja szybko ustępuje. Ponadto u 10-15% mężczyzn w grupie wiekowej 40-80 lat występują również zaburzenia hormonalne, zwłaszcza niedobór testosteronu lub DHEA, co z kolei może powodować lub nasilać zaburzenia potencji lub prowadzić do zaburzeń libido i ejakulacji. Często skarży się na spadek popędu seksualnego lub intensywności wytrysku i orgazmu, a także ilości ejakulatu.