Opublikowane 3 lata temu w Anglii badanie na ponad 100 mężczyznach

Ponadto ta sama grupa autorów była w stanie wykazać, że 26% kobiet z dysfunkcją seksualną miało również chorobę wieńcową, a u 83% tych kobiet dysfunkcja seksualna wystąpiła przed zawałem serca lub dusznicą bolesną. W 5-10% wystąpienie zaburzeń erekcji może być również wskazaniem na nieznaną wcześniej cukrzycę lub zbliżającą się cukrzycę. Opublikowane 3 lata temu w Anglii badanie na ponad 100 mężczyznach, którzy konsultowali się z urologiem wyłącznie z powodu zaburzeń erekcji, wykazało, że u 17% tych pacjentów albo już występowała cukrzyca, albo mężczyźni ci mieli znacznie zwiększone ryzyko rozwoju cukrzycy w ciągu najbliższych 5 lat z powodu podwyższonego poziomu glukozy we krwi na czczo. Ponadto wiele badań epidemiologicznych wykazało, że większość mężczyzn skarżących się na zaburzenia potencji cierpi również na zaburzenia lipometaboliczne, a zwłaszcza podwyższony poziom cholesterolu i cholesterolu LDL, które są najgroźniejszymi prekursorami miażdżycy, a tym samym zwężenia naczyń krwionośnych. Nasze własne badania na ponad 10 000 pacjentów w ciągu ostatnich 20 lat wykazały, że u 70% czynniki organiczne były częściowo odpowiedzialne za wystąpienie impotencji, przy czym w szczególności stwierdzono zaburzenia krążenia tętniczego, uszkodzenie funkcji tkanki erekcyjnej z nadmiernie szybkim odpływem krwi oraz zaburzenia funkcji nerwowych. Oprócz wymienionych czynników organicznych, czynniki psychologiczne w sensie lęku przed porażką również odgrywają rolę u prawie wszystkich mężczyzn z zaburzeniami erekcji. Dysfunkcja wenookluzyjna to zaburzenie czynnościowe mięśni gładkich tkanki erekcyjnej, polegające na tym, że nie mogą się one całkowicie rozluźnić, a tym samym nie uszczelniają prawidłowo tkanki erekcyjnej od wewnątrz. Prowadzi to do zwiększonego, przedwczesnego odpływu krwi z tkanki erekcyjnej do krwiobiegu (strzałki), dzięki czemu erekcja szybko ustępuje. Ponadto u 10-15% mężczyzn w grupie wiekowej 40-80 lat występują również zaburzenia hormonalne, zwłaszcza niedobór testosteronu lub DHEA, co z kolei może powodować lub nasilać zaburzenia potencji lub prowadzić do zaburzeń libido i ejakulacji. Często skarży się na spadek popędu seksualnego lub intensywności wytrysku i orgazmu, a także ilości ejakulatu.

Większość mężczyzn doświadczyła sytuacji, w których ich penis nie spełnił swojego zadania

Większość mężczyzn doświadczyła sytuacji, w których ich penis nie spełnił swojego zadania. Szczególnie na początku nowego związku lub w czasie dużego stresu, takie "zawieszki" nie są rzadkością. Należy zatem określić, kiedy zaburzenia erekcji są chorobą. W medycynie o zaburzeniach erekcji (ED) mówimy, gdy erekcji wystarczającej do odbycia satysfakcjonującego stosunku seksualnego nie można osiągnąć lub utrzymać w ponad 70% prób w okresie co najmniej pół roku. W Niemczech około 20 % mężczyzn w wieku od 30 do 80 lat, czyli 4,5 miliona, cierpi na ED. Częstość występowania zaburzeń erekcji znacznie wzrasta wraz z wiekiem. Choroba dotyczy tylko 2-3% osób w wieku 30-39 lat, ale ponad 50% osób w wieku 70-80 lat. Tylko 10 do 20 % tych mężczyzn zgłasza się z tego powodu do lekarza i to dopiero po średnio 1 do 2 lat. Za tymi trzeźwymi liczbami kryje się wiele niepotrzebnego cierpienia i samotności, bo zaburzenia erekcji nie muszą być końcem satysfakcjonującej seksualności. W literaturze medycznej częstość występowania ED u chorych na cukrzycę jest bardzo zróżnicowana. Aby umieścić liczbę na nim, ponad 50% wszystkich diabetyków cierpi na zaburzenia erekcji w tym czy innym czasie. Oznacza to, że diabetycy są od dwóch do trzech razy bardziej narażeni na ED niż mężczyźni bez cukrzycy. Rozwój i utrzymanie erekcji to złożony proces, który nie podlega woli mężczyzny i w którym wiele indywidualnych procesów musi ze sobą płynnie współpracować. Proces ten może być zaburzony w wielu miejscach. Zaczyna się od przetwarzania i oceny bodźców w mózgu. Bodziec seksualny nie powinien bynajmniej zawsze wywoływać erekcji; zależy to od konkretnej sytuacji i obowiązujących norm społecznych.