Przyczyny tego zaburzenia są wielorakie, często hormonalne, ale także psychologiczne

Gdy istnieje pragnienie aktywności seksualnej, intymny kontakt seksualny jest pożądany przez kobietę, ale nie dochodzi do zmian fizycznych, które normalnie występują podczas podniecenia, takich jak zwiększony przepływ krwi do warg sromowych, nawilżenie pochwy itp. Przyczyny tego zaburzenia są wielorakie, często hormonalne, ale także psychologiczne. Jeśli pragnienie seksualności w zasadzie istnieje, a jedynie nawilżanie pochwy nie przynosi efektów, to pomóc może stosowanie lubrykantów lub kuracja hormonalna. Szczególnie u kobiet zdolność do przeżywania orgazmu jest bardzo podatna na zaburzenia i zależy w wielu aspektach od sytuacji psychologicznej i partnerskiej. Zdolność do przeżywania orgazmu często zależy również od tego, jak dobrze kobieta zna swoje ciało, wie, co ją pobudza. Samozadowolenie może być w tym ważne. Ważne jest również, aby zauważyć, że orgazm nie musi mówić nic o jakości relacji seksualnej; szczęśliwa seksualność jest całkiem możliwa bez punktu kulminacyjnego. Główną cechą zaburzeń orgazmu jest opóźnienie lub brak orgazmu po normalnej fazie pobudzenia seksualnego. Zaburzenia orgazmu nie muszą być zakładane, jeśli kobieta ma trudności z przeżywaniem orgazmu "pochwowego"; niektóre kobiety osiągają szczytowanie znacznie szybciej przy użyciu innych technik (np. manualnej lub oralnej gratyfikacji przez partnera). Dysfunkcja orgazmiczna może istnieć od początku aktywności seksualnej lub może pojawić się w trakcie życia. W pierwszym przypadku przyczyną może być np. dość wrogie seksualnie wychowanie. W przypadku nabytych zaburzeń orgazmu powodem może być obecny związek lub nadchodzące problemy. Choroby fizyczne rzadko są przyczyną.

Wiarygodne dane dotyczące częstości występowania zaburzeń seksualnych

Wiarygodne dane dotyczące częstości występowania zaburzeń seksualnych u kobiet są skąpe. Wydaje się, że istnieje wzrost związany z wiekiem, tak że prawie 50 % kobiet we wczesnej postmenopauzie zgłasza zmiany w pożądaniu seksualnym. Z dotychczasowych badań można jednak wywnioskować, że zaburzenia seksualności u kobiet są znacznie częstsze niż dotychczas podejrzewano oraz że istnieje duża liczba "niezgłaszanych". Cieszenie się seksualnością zależy od wielu innych czynników: Napięcie, stres, zmęczenie, niepokój, niepewność, choroba fizyczna, problemy w partnerstwie itp. Wszystkie one mogą upośledzać zdolność do przeżywania seksualności. Jest to całkowicie normalne i nie ma powodu do zmartwień. Oprócz psychologicznych czynników stresowych należy wymienić różne choroby fizyczne i psychiczne, w których zaburzenia seksualności mogą występować jako objaw, często już we wczesnej fazie choroby lub także jako konsekwencja leczenia. Zaburzenia hormonalne, takie jak brak estrogenów, również mogą mieć znaczący wpływ na seksualność. Najważniejsze zaburzenia seksualności u kobiet to: Brak lub utrata pożądania seksualnego (zaburzone libido, ostatnio często określane również angielskim terminem technicznym HSDD, "Hypoactive Sexual Desire Disorder") aż do całkowitej awersji do kontaktów seksualnych (sexual aversion), trudności lub niemożności przeżycia orgazmu (orgasmic disturbances), a także ból podczas stosunku seksualnego (dyspareunia) lub nawet niemożność odbycia "normalnego" stosunku dopochwowego (vaginismus). Libido (czyli pragnienie aktywności seksualnej), podobnie jak zdolność do przeżywania orgazmu, jest podatne na zaburzenia, zmienia się u poszczególnych osób i jest odmienne w różnych fazach życia. Nawet w trakcie cyklu występują różnice w pragnieniu aktywności seksualnej, od dużego pragnienia kontaktu seksualnego do drugiej skrajności - awersji seksualnej. Oprócz stresu i problemów partnerskich, na libido mogą wpływać choroby fizyczne lub psychiczne (np. choroby neurologiczne lub metaboliczne, zaburzenia hormonalne, depresja itp. Często na przykład po usunięciu jajników i / lub macicy poprzez operację stwierdza się zmianę w pragnieniu seksualnym, która jest bardzo zaskakująca dla osób dotkniętych tym problemem.