Terapia zależy od przyczyny zaburzeń erekcji

Terapia zależy od przyczyny zaburzeń erekcji. W przypadku udowodnionego niedoboru testosteronu z odpowiednimi objawami należy przeprowadzić substytucję testosteronu. Przed zamianą należy wykluczyć utajonego raka prostaty u starszych mężczyzn. Zaburzenia erekcji można dobrze leczyć za pomocą leków, nawet jeśli nie zawsze udaje się wyleczyć ich przyczyny. W przypadku dysfunkcji tętnic stosuje się leki rozszerzające naczynia, takie jak inhibitory fosfodiesterazy PDE-5. Przed ich zażyciem należy wykluczyć przeciwwskazania, takie jak choroba wieńcowa. Leki te powinny być przepisywane tylko przez lekarzy i przyjmowane zgodnie z ich receptą. Do leków tych należą sildenafil (25 mg, 50 mg i 100 mg), wardenafil (10 mg i 20 mg) oraz tadalfil (5 mg, 10 mg i 20 mg). Wymienione preparaty różnią się szybkością działania, czasem trwania działania, odczuwalną siłą działania oraz możliwymi działaniami niepożądanymi. Typowe działania niepożądane mogą obejmować ból głowy, zaczerwienienie twarzy, obrzęk błony śluzowej nosa lub ból pleców. Jeśli leki doustne nie prowadzą do pożądanego sukcesu, leki rozszerzające naczynia można wstrzyknąć do ciał jamistych (SKAT) lub wprowadzić do cewki moczowej (MUSE). Stosuje się również urządzenie do erekcji próżniowej. Może być stosowany w połączeniu z lekami doustnymi. Jeśli wszystkie opcje terapeutyczne nie pomagają i prowadzą do erekcji niewystarczającej do odbycia stosunku seksualnego, wskazana jest implantacja hydraulicznej protezy prącia. W naszej klinice regularnie wykonujemy zabiegi wszczepienia protezy prącia z bardzo dobrym skutkiem. W tym celu prosimy o kontakt w godzinach konsultacji.

Zaburzenia erekcji są problemem ogólnoświatowym

Zaburzenia erekcji (ED) to niezdolność mężczyzny do osiągnięcia wystarczającej sztywności erekcji do penetracji pochwy i pomyślnego zakończenia stosunku płciowego. Wyniki badań przeprowadzonych w USA w latach 1987-1989 (tzw. Massachusetts Male Aging Study) wykazały, że ponad 50% wszystkich amerykańskich mężczyzn w wieku od 40 do 70 lat skarżyło się na zaburzenia erekcji o różnym nasileniu, przy czym 34% tych mężczyzn zgłaszało ciężką lub umiarkowaną dysfunkcję. Zaburzenia erekcji są problemem ogólnoświatowym i dotyczą zarówno wysoko rozwiniętych krajów uprzemysłowionych, jak i tzw. krajów cywilizowanych. Zaburzenia erekcji są znacznie częstsze u diabetyków, pacjentów z wysokim ciśnieniem krwi, chorobą wieńcową, wysokim poziomem cholesterolu i intensywnym używaniem nikotyny. O ile w przeszłości uważano, że zaburzenia erekcji w ponad 90% przypadków są spowodowane czynnikami psychologicznymi, o tyle obecnie nowoczesne metody badawcze wskazują, że u większości (60-80%) impotentów za niepowodzenia w łóżku odpowiadają czynniki organiczne, a w szczególności zaburzenia krążenia tkanki erekcyjnej spowodowane często uogólnioną chorobą naczyniową. W tym kontekście różnym autorom udało się w ostatnich latach udowodnić, że występowaniu zaburzeń potencji bardzo często towarzyszy jednoczesna choroba naczyń wieńcowych (zagrażający zawał serca), przy czym choroba naczyń wieńcowych jest często nieznana pacjentowi, ponieważ nie doprowadziła jeszcze do objawów klinicznych (słowo kluczowe: Erectile Dysfunction = Endothelial Dysfunction). Badanie przedstawione na Światowym Kongresie Międzynarodowego Towarzystwa Medycyny Seksualnej (ISSM) w Buenos Aires w 2004 roku wykazało, że zaburzenia erekcji występują średnio 2 lata przed chorobą wieńcową lub zawałem serca (Montorsi, P. et al, J Sexual Medicine 1, Suppl. 1,73 Abstr. MP39, 2004). Oznacza to, że wielu pacjentów z zaburzeniami erekcji ma również chorobę wieńcową, nie wiedząc o tym, a zatem impotent ma znacznie wyższe ryzyko zawału serca i udaru mózgu. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy w wykonanej przez urologa diagnostycznej kolorowej sonografii dopplerowskiej / duplexowej naczyń prącia stwierdzono zaburzenia krążenia tętniczego (szczytowa prędkość przepływu w tętnicach jamistych